These days

 
image
 
Nico
Chelsea girl
1967

 

Eind jaren 50: Christa Päffgen, een marmeren gigant van een vrouw in wording, wordt een model dat parfum en Martini doet verkopen vanuit een mannendecor van Frank Sinatra’s en Dean Martins, én actrice in een Fellinifilm waarin ze parfum opdoet en samen met Italiaanse replica’s van Frank Sinatra en Dean Martin aan de Martini’s zit.

1965: ‘I’m not saying that I love you’. In een zwart-witclip staat Nico met een voor die tijd heel lange rok in een kleine vissershaven. In de tekst belooft ze… niks. Ze kijkt in de camera met een zeker I don’t care in de ogen en heeft de mooiste jukbeenderen sinds… we komen er even niet op.

1967: Bij The Velvet Underground mag ze tamboerijn spelen en ‘Femme fatale’ zingen: ‘You’re number 37 in her book’. ‘All tomorrow’s parties’, uiteraard. ‘I’ll be your mirror’ ook. De backings van ‘Sunday morning’ zeker niet vergeten.

Eind 1967. De songs op haar solodebuut ‘Chelsea girl’ zijn evenmin van haar.

 
image
 

Vooral het door een zeer jonge Jackson Browne geschreven ‘These days’ is ‘niet-van-deze-wereld-mooi’. De hoofdpersoon lijkt voortdurend voorbije gebeurtenissen te betreuren: ‘Please don’t confront me with my failures / I have not forgotten them’.
 

 

Nico zelf vond de plaat in zijn geheel een vergissing: ‘Ik vroeg drums, ze zeiden nee. Ik vroeg meer gitaren, ze zeiden nee. Ik vroeg om eenvoud en ze bedolven alles onder fluiten. Ze voegden strijkers toe; niet mijn ding, maar ik kan ermee leven. Maar die fluit! De eerste keer dat ik de plaat oplegde… Ik ben in tranen uitgebarsten, en het kwam allemaal door die fluit.’

De tearjerkende fluiten zijn het ergerlijkst aanwezig in ‘Winter song’, ‘Chelsea girls’ en ‘Wrap your troubles in dreams’.