A bigger room

 
image
 
image
 
The White Stripes
‘White blood cells’
2001

 
 
Jack Whites favoriete song is stokoud: ‘Grinnin’ in your face’ van Son House bevat alleen handclaps en zang: ‘You know your mother will talk about you / Your own sisters and your brothers too… Don’t you mind people grinnin’ in your face’.
 

 

De White Stripessong die volgens mij het best Whites carrière samenvat heet ‘Little room’ en duurt net geen minuut. In de tweede helft zingt White iets dat lijkt op Dada daa dadadaaah da…. Nana na nananaaah ya… Nana iiii nana naiee… dita yona anna dita andaah… Instrumenten zijn in ‘Little room’ bijna even schaars als in de Son Houseklassieker: Meg White imiteert een metronoom, Jack White doet alleen zijn eigen stotterpunkblues. Eerste van twee coupletten: ‘Well you’re in your little room / And you’re working on something good / But if it’s really good / You’re gonna need a bigger room’.

In 2001 maakte ik de in rood, wit en een mespuntje zwart gestoken Jack en Meg White mee in de AB-club. In die tijd dacht ik dat ze broer en zus waren; hún verwarringsstrategie. Hun kamer was nog vrij klein. In de jaren daarvoor was ze in de garagerocksien van Detroit nog veel kleiner geweest: ‘White blood cells’ was al hun derde plaat.

In de AB allemaal mensen die dachten: ’t is van Led Zeppelin geleden dat rock nog als zo’n rauwe blues klonk. Een paar jaar later doken massa’s voetballiefhebbers op die nog nooit van The White Stripes gehoord hadden, en die dachten: ’t is van ‘Olé! Olé! Olé! Oléee!’ geleden dat het stadion nog zo daverde.

Via het onwaarschijnlijke ‘Seven nation army’ waren The White Stripes inderdaad in a bigger room beland, maar de verplichte kleuren bleven rood, wit en zwart; liveopnamen op Youtube tonen hoe hard The White Stripes in alle details met die kleurbeperking bezig waren.

Jack White heeft ooit een lucratieve deal met een firma afgewezen omdat die hun label in een ándere kleur op de hoes wilden: ‘Als ze over zoiets niet toegeven, zullen ze ons nergens willen begrijpen’.

Toegeven is niet Whites sterkste punt, inbinden ook niet. Met ProTools kan en wil hij niet werken, zegt hij: ‘Mijn collega’s doen het, waarschijnlijk hoort geen hond het verschil, maar ik moet gewoon op mijn manier van a naar b. En als dat op een oude gitaar is die moeilijker te bespelen is, of zonder alles keurig bij te schaven, is dat maar zo.’

Het tweede couplet van ‘Little room’ gaat als volgt: ‘And when you’re in the bigger room / You might not know what to do / You might have to think of / How you got started / Sitting in your little room’. White is steenrijk, en wat doet hij? Hij koopt een gigantisch pand. Basisidee: vinyl bij persen en verkopen. Komen erbij: een platenlabel, een opnamestudio, een zaal voor optredens, een ruimte waar ter plekke vinyl geperst wordt van het liveoptreden dat je hebt meegemaakt. Dat alles – ruimte waarin je staat en plaat die je koopt – in een beperkt kleurenpalet.
 

 
image