Culture Club en Duran Duran

 
GetAttachment-10.aspx
 
The Jesus And Mary Chain
Psychocandy
1985

 

In een tijd waarin feedback geven en ontvangen nog niks te maken had met ‘elkaar binnen een bedrijf bijsturen’, maakte The Jesus And Mary Chain ‘Psychocandy’. 1985 is ook het jaar van ‘The firstborn is dead’ van Nick Cave And The Bad Seeds. Ik leid daaruit af dat ik in die tijd een voorkeur had voor kleine drumstellen en subliem klungelende muzikanten die niet bepaald in fluokledij rondliepen.

Aan de twee trommels en verder niks: Bobby Gillespie, later Primal Scream. Toen hij op de tweede plaat vervangen werd door een drummachine, klonk het minder. Toen nog later een echte drummer inviel, mét cimbalen en mét alle trommels die bij een stel horen, klonk The JAMC even goed als The Primitives, Ride, Slowdive en Lush.

’t Was alleszins niet meer de groep waarvoor ik in de houding was gaan staan toen Luc Janssen op een zaterdagavond in het radioprogramma Domino deel 2 (de B-kant) ‘Upside down’ draaide, een song die begon met feedback die pieeeeeeeeeekggggggggggg deed. Blij! dat ik was dat een cassette meedraaide.

The JAMC stonden niet langer dan een paar songs op het podium en zochten ruzie (of beter: toen na een pershype rellen uitbraken op concerten, leerden we hen niet als topdiplomaten kennen). De rellen braken naar verluidt vooral in Engeland uit.
 

 

Ze namen ‘Psychocandy’ op vanuit een bramenbos van feedback, waar ze zich ternauwernood een weg uit kapten via een hey hey hey, yeah, of door een zachte song in te lassen die op meidenpop van de Phil Spectorschool leek. Ze hadden natuurlijk ook het boek ‘Hoe pluim je The Velvet Underground?’ gelezen.
 

 

Het volstrekt relloze concert dat ze in 1985 in De Brielpoort in Deinze gaven herinner ik me niet als te kort. Misschien viel het op dat Futuramafestival niet op. Misschien waren hen zoveel verhalen vooruitgereisd over 20 minuten spelen dat 24 minuten lang leek; ik weet het niet meer. Ze stonden stokstijf stil (als ik het me goed herinner ging er zelfs eentje zitten), deden alsof ze compleet tegen hun zin daar waren, en toch ging de zaal plat. Die combinatie had ik nooit eerder ervaren, en maakte ik daarna nooit meer even indrukwekkend mee. Er waren nóg groepen die amper bewogen en er zouden er nog velen volgen (My Bloody Valentine is een prima voorbeeld), maar die creëerden geen Ramonesachtige verwachtingen en ontlading. De Mary Chain toen wel.
 

 

In die tijd niet gezien op tv, nu wel op internet: het hilarische interview dat Bart Peeters met Jim en William Reid en Bobby Gillespie deed. Gillespie zit de hele tijd een meisje te muilen. William Reid zegt niks. Jim Reid is in een goeie scheldbui. ‘JAMC is een commerciële groep’, zegt hij. ‘We’ve got our eye on the charts, our competition is Culture Club and Duran Duran.’ Waarop Bart Peeters zegt: ‘In de Britse pers staat dat jullie als livegroep straten voor liggen op Joy Division. Dat moet flatterend zijn.’ Reid weer, met dat rare Glaswegian-accent: ‘Not really, because it’s not difficult to be streets ahead of Joy Division. J.D. were particularly awful. J.D. were shit. They were fuckin’ rubbish. I don’t even want us to be mentioned in the same sentence as Joy Division.’ En daarna komt de beste: ‘They were so unambitious’.

Ik moet keihard lachen. 1. De laatste rechte lijn van de song ‘In a hole’ is gewoon krék ‘Heart and soul’ van Joy Division. Ze zingen ‘Heart and soul’, zonder er één (tekst)idee aan toe te voegen, en ze spelen ‘Heart and soul’, met als enige verschil die aardverschuiving aan feedback eroverheen. In hun trage songs krioelt het van de echo’s van JD’s meest Spectoriaanse song ‘Atmosphere’. En dan op Joy Divsion schelden, natuurlijk. Zo moet het. 2. Reid is hier textbookcomedy: hij is geen levende persoon, een ingebouwde mechaniek voert in deze vogelschrik het woord.

The Mary Chain! Hun sterkste wapens? De keteldrums van Gillespie. De zonnebrillen en de arrogantie. De drugsteksten stijl ‘I’m kneedeep in myself, but I want to get more of that stuff’. En natuurlijk de feedback, die eerst op jonge chihuahua’s is uitgetest. Daardoor geldt voor hen ter hoogte van ‘Psychocandy’, en alleen daar: ‘There’s a million of ‘em just like ‘em / Who cuss like ‘em / who just don’t give a fuck like ‘em / Who dress like ‘em / walk, talk and act like ‘em / Could have been the next best thing but not quite them’.

‘Iiiiiiiiiiieeeeeekkkkkkkgggggggg…’